Algiers de Witte: Haussmann-erfgoed en Jeugd (2/3)

Par Gabriel Goldberg 27 april 2026 2 min leestijd

Na de beschermende intimiteit van de Kasbah moest ik de rest van de stad onder ogen zien. Ik nam tijdens dit verblijf heel weinig foto’s. Het was een bijna viscerale keuze: ik wilde me voeden met mijn ogen, het moment beleven in plaats van het achter een scherm te bevriezen. Foto’s doen Algiers sowieso nooit recht. Ze vangen noch de geluiden, noch dat heel bijzondere licht, noch de geuren van de straat. Algiers “de Witte” ( El Bahdja ) laat zich niet temmen met één blik. Het is een spectaculair stedelijk amfitheater, een cascade van lichte gebouwen die van de heuvels in de Middellandse Zee tuimelen. Een Haussmann-gevel in Algiers, ondergedompeld in mediterraan licht. De Haussmann Trompe-l’œil en het Geheugen van de Muren Wandelen door de grote centrale lanen wekt een verwarrend gevoel van vertrouwdheid op. De brede boulevards, de rijkversierde Haussmann-gevels, de hoge palmen langs de avenues… Je zou jezelf in Nice of het zuiden van Frankrijk wanen. Het decor is koloniaal, een rechtstreekse erfenis van de Franse aanwezigheid, maar de ziel is onmiskenbaar Algerijns. De majestueuze arcades van het centrum van Algiers — een architecturale erfenis die volledig Algerijns is geworden. Deze gebouwen herbergen vandaag de Algerijnse stadse leven in al zijn dichtheid. Het is een stadslandschap waar de geschiedenissen van Franse kolonisten, Arabieren en Amazigh (Berbers) elkaar kruisen. Op straat rijden nog oude wagens uit de jaren 40, 50 en 60, een heerlijk anachronistisch detail.…