Italië: drie regio's kiezen voor deze zomer

Par Gabriel Goldberg 31 mei 2026 10 min leestijd

Ik spreek geen Italiaans. Toch heb ik bij elke terugkeer vanuit Brussel naar het schiereiland dat vreemde gevoel van thuiskomen — bij een familie die je niet hebt gekozen maar die je adopteert bij de eerste buongiorno . Italië is geen land: het is een openluchtmuseum, een keuken die om de tweehonderd kilometer van dialect verandert, en een manier om met tijd om te gaan die op school zou moeten worden onderwezen. Dit essay is geen gids. Het is een notitieboek — een tour door de regio's die ik heb liefgehad, doorkruist, gegeten, gefotografeerd. Een voorbereiding op de zomer: kies drie regio's, want alles doen is onmogelijk, en heel Italië willen zien betekent niets zien. Waarom Italië voor mij dé hartsbestemming van Europa blijft Mensen vragen vaak waarom ik er zo vaak terugga. Het antwoord is een intuïtie: Italië is het enige land in Europa waar het dagelijkse leven zelf een kunstwerk is . Het piazza is geen decor — het is een levenswijze. Pasta is geen gerecht — het is een regionale taal. Ochtendespresso is geen cafeïne — het is een sociaal ritueel van negentig seconden. En dan is er die duizelingwekkende culturele dichtheid. Meer dan de helft van het UNESCO-werelderfgoed bevindt zich in een land ter grootte van Polen. Dat betekent dat je overal — werkelijk overal — een hoek omslaat en op tweeduizend jaar geschiedenis stuit. Dat zoek ik ook op Delos of in Ankara — maar in Italië wordt het vermenigvuldigd, gratis, en geserveerd met een espresso. Campanië — wanneer Napels je…