Prachtig onkruid: lof aan reuzenadventieven in juni

Par Gabriel Goldberg 16 juni 2026 7 min leestijd

Niemand heeft ze geplant. Niemand geeft ze water. We trekken ze uit, we trappen erop, we maaien ze. En elke zomer komen ze terug — hoger, brutaler, mooier dan de meeste planten die we met zorg kweken. Dit artikel is een liefdesbrief aan het onkruid — aan die "slechte" kruiden die rond half juni hun hoogtepunt bereiken en ons eraan herinneren dat een groot deel van de schoonheid van de wereld groeit zonder toestemming. Een stokroos van drie meter, opgekomen uit een trottoirspleet in Brussel, juni 2026. Het woord "onkruid" is al de eerste fout Botanici spreken liever van adventieve planten — van het Latijnse advenire , "aankomen". Een plant die ongevraagd verschijnt. De landbouw voegt er "ongewenst" aan toe, omdat ze concurreert met tarwe of bieten. Maar verlaat het veld en de definitie stort in: op een trottoir, in een braakliggend terrein, aan de voet van een lantaarnpaal neemt onkruid niemand iets af. Het bezet . Het koloniseert . Het herstelt , vaak, wat onze uitgeputte bodems niet meer alleen kunnen produceren. De ommekeer is recent. Progressieve gemeenten hebben glyfosaat verboden, stadsecologen publiceren inventarissen van spontane flora, en Leefmilieu Brussel registreert boomvoetjes als micro-habitats. We beginnen te begrijpen dat deze planten niet tegen de stad zijn — ze zijn haar natuurlijke flora, op voorwaarde dat we kijken. Half juni: het hoogtepunt van de reuzen De stokroos op de openingsfoto is niet geplant. Ze heeft zichzelf uitgezaaid, zoals Alcea rosea dat…